Day 6 - Howdie y'all

Vandaag staat er weer een beetje een rijdag op het programma en dat zullen we geweten hebben! Maar laten we chronologisch beginnen: eerste stop na 120 miles is Nashville, home of the country music. Nashville is wel leuk om event e vertoeven (met even bedoel ik een uurtje of twee) we wandelen langs war memorials naar broadway. In de rough guide (die andere bijbel die we meehebben) staat dat de bars, giftshops en honky-tonks zixh afwisselen in deze straat. Het wordt ons al snel duidelijk wat een honky-tonk is, eenvoudigweg een bar met live-country music en een howdie y'all yeller aan de deur. We nemen een kijkje in de Hatch shop, waar nog handgemaakte posters van optredens worden gemaakt en passeren langs de music hall of fame. Enige gratis bezienswaardigheid de gift shop, waar Elke even aanzien wordt als manager van de live bands door Keith die wij aanzien als een zeer vriendelijke security guard.

Muzikaal intermezzo, leuke roadtrip song van Dolly Parton. Dolly kan hier toch niet ontbreken in NAshville!


Rond een uur of halftwee verlaten we Nashville. Het is nog minstens drie uur rijden naar onze cabin in pigeon forge en Dimi wil nog langs de Apple Shop in Knoxville stoppen om zich de nieuwe I-pod nano aan te schaffen.
En dan...staan we plots in de file! De weg zit muurvast, geen enkele beweging, alleen police cars, ambulance, fire men die langs ons zoeven over de middenberm en rescue helicopters die in de lucht cirkelen.
Aanvankelijk denken we dat het wel niet al te lang zal duren, sommige auto's riskeren het om over de middenberm te draaien en terug te keren, maar wij houden vol. Zeker nadat we kennis maken met Paula en Harvey, onze persoonlijke Entertainment Today channel. Paula en Harvey zijn de max! Zij is crazy but fun en vertelt grappige verhalen over hoe ze brain surgery gehad heeft en door de drugs raar begon te doen en niets meer wist en ... Hij is de perfecte tegenbalans voor haar chaos, een rustige gezapige man, in Vietnam gezeten, policecop geweest maar zijn badge ingediend omdat hij enkel de kleine vissen mocht oppakken en aan de big chiefs niet mocht raken (oh yeah just like in the movies ). De directe aanleiding voor zijn ontslag was een driedubbele moord (man-vrouw-kind) die door planned evidence afgedaan werd als een double-murder-suicide. (ik miste het deuntje van CSI)
Maar goed Harvey is cool, hij kent de wereld en is niet de redneck die we dachten aan zijn uiterlijk te zien. En hij kan mooi zingen! Roy Orbison is still alive and played a gig for us along Route 40 E!!

Na twee uur in de middenberm geëntertaind te worden, raakten we het toch een beetje beu, we moeten ook nog een eind rijden. Paula had HArvey al lang proberen overhalen om de middenberm over te steken, maar hij wou niet. En toen raakte hij het ook beu. Dus ging hij voor, volgden wij en rijden we nu achter hen aan op de US-70 terug op weg naar een vlotter stuk highway!

(Minder leuk natuurlijk is dat het om een ongeluk tussen truck en gewone auto ging, met drie dodelijke slachtoffers...)

Ondertussen is het al 17u en zitten we nog nergens, benieuwd wanneer we in onze cabin zijn...ik heb wel even zin om me onder te dompelen in de natuur.

Maar goed zo heb ik eens wat tijd om de Amerikaanse indrukken op een rijtje te zetten.
Die indrukken zijn eigenlijk nog altijd dezelfde als altijd: it's all from the movies, dikke amerikanen (hier gelijk wel nog erger dan in het Noorden), dat kan ook niet anders met dat vettig eten, Chains chains chains, dat valt me wel meer op dan vorige keren. Ofwel is het omdat ik er misschien een beetje een overdosis van krijg. Let op: het is zeer handig dat Wall-Mart 24u open is, zo kunnen we altijd eten gaan kopen. Maar die grote malls vallen hier nog meer op omdat we uren rijden door niets ('t is te zeggen bossen en groenevelden) en dan een mall tegenkomen en dan weer niets...vreemd zo geen stadje in de buurt en toch al de neon en de kitsch.

Mississippi en Tennessee lijken me zeer verlaten staten. Weinig steden, weinig volk op de baan, weinig toeristen waarschijnlijk ook.

Van Memphis naar Nashville rijden we eigenlijk net onder Kentucky. Bij een afslag op de I-40 naar Louisville moet ik aan de film ELizabethtown denken. Best aardig filmpje metnKirsten Dunst in een toch wel leuke rol, Susan Sarandon (zaaalige danspas op begrafenis) en Orlando Bloom. Elizabethtown en Louisville lijkt me ook een leuke reisbestemming echt in het midden van het midden gaan rondrijden,...
Maar aangezien mijn reisbestemmingen voor de komende tijd niet de US zullen zijn (trop est trop zoals wie weet wie ooit zei), zal dat een bestemming worden met de 2.3 kids en de hubbie, hoewel de 2.3 kids natuurlijk liever naar Disney world in Florida willen gaan. Ach, tijd genoeg om eerst andere bestemmingen te verkennen.

We moeten via Knoxville naar Pigeon Forge rijden, dat is nog een serieus stuk, maar we geven de moed niet op.
En dan komen we toch wel weer in een file terecht... ondertussen is het al donker geworden en wanneer we de plaats van het accident passeren, zien we dat er een truck in de middenberm gereden is en gekanteld...
Uiteindelijk, na nog een Wal*Mart stop om een midnight dinner te kunnen ineen boksen, belanden we tegen 11uur aan de Little Valley Mountain Cabins. Onze sleutel ligt klaar, de cabin (Christina's Cove) vinden in het donker is geen sinecure, vooral niet op kleine, stijgende wegeltjes zonder verlichting. Maar de cabin is schitterend: een keukentje, een zitplaats met zetel en schommelstoelen, digitale televisie, twee slaapkamers, twee badkamers (douche en bad met bubbels) en dan natuurlijk: de jacuzzi op the porch!
We maken nog een hap spaghetti klaar (bertolli-vodka-saus) en proberen nog een free movie on demand te zien (Goldeneye), maar onze ogen vallen dicht.