Dag 15: Miss Smith goes to Washington

Shenandoah ligt amper een uur van Washington. De weg erheen is kalm, is Washington niet the capital van de States?
We gaan eerst inchecken in ons hotel om dan op het gemak de stad te kunnen verkennen. Hotel vinden is moeilijker dan gedacht, het 'dambordpatroon' van Washington is niet echt een letterlijk dambordpatroon, toertje blok doen is niet altijd evident. Na een extra rondje gereden te hebben (langs het Watergate gebouw!) belanden we op de stoep bij het Windsor Park.
Eerst douchen natuurlijk want het kampvuur hangt nog in onze kleren.
Elke en Dimi zijn hier al geweest, dus trekken Dirk en ik erop uit om de typische toeristische dingen te bezoeken, zodat we de volgende dag samen kunnen toeristen.

Eerste stop Pentagon. (Eerste stop was eigenlijk Arlington maar Pentagon was maar één halte verder met de metro, ik voel me trouwens weer lekker thuis op de metro, ik vind dat echt het leukste vervoermiddel in een grootstad en amuseer me altijd met mensen observeren of 'the local' uit te hangen met de krant in mijn handen en de semi-ongeïnteresseerde blik in de ogen ;-), de metro hier is oud, maar wel met tapijt!)

Het Pentagon is...klein, of hadden we het in onze verbeelding te veel opgeblazen? Opblazen zullen we het in elk geval niet kunnen doen, we geraken er niet dichter bij dan het memorial voor de slachtoffers van 9-11, want ook hier is een vliegtuig neergestort.


Next Stop: Arlington
Amaai: soldatenkerkhof uit de westhoek maal 10.000
We zoeken het graf van JFK met een eeuwigbrandende vlam op en een mooi zicht op downtown DC (ik wist niet dat Jackie hier ook begraven lag)
en van zijn broer RFK (een klein wit kruisje op een groene grasheuvel)

Third Stop: Iwo Jima
We wandelen Arlington door naar het Marines memorial Iwo Jima, onvergetelijk gemaakt in de films van Clint Eastwood (die ik nu toxh wel eens zam moeten bekijken)
Dit memorial is groot, alweer in onze verbeelding dachten we dat het kleiner was van deze keer. Volgens het memorial hebben de marines de laatste keer 'gaan helpen' in Somalie in 1994... vergeet er iemand aan te vullen??

Next stop: Rosslyn
Wie Washington al bezocht heeft, zal nu even denken: wat is er daar te zien? Maar ik voer daar even een persoonlijke missie. Een weekje geleden zijn Ad en Hanne hier gepasseerd op weg naar hun Latijns-Amerikaans avontuur. En Ad zou 'iets' achterlaten in Washington dat ik dan kon zoeken. (we blijven onze kinderziel toch trouw ;-))
Volgende omschrijving kreeg ik vorige week: "je moet het zoeken wanneer je in Rosslyn de bus neemt naar de luchthaven, dus aan de juiste bushalte, onder je kont of toch ongeveer"
Hmm moeilijk kan dat niet zijn hé. ik vind de bushalte naar de luchthaven, er zitten mensen op het bankje...die ons raar bekijken omdat we zo treuzelen... de bus komt er gelukkig aan dus kunnen de halte iets beter bekijken...maar ik zie niets...
we gaan nog even de andere haltes af, maar ik zie geen teken.
Ik vraag me dus nog steeds af wat ik had moeten vinden... ik vond het wel een originele manier om even een andere buurt vna washington te verkennen. En de gedachte dat Ad en HAnne hier vorige week stonden te wachten op de bus is ook leuk...it's a small world.

Van Rosslyn gaat het naar dowtown. Tijd om naar de memorials te gaan kijken.
Mijn doel: Lincoln memorial, ever since we Washington naderden denk ik aan de film Mr Smith goes to Washington met James Stewart en Jean Arthur. Echt een goeie oude film! Een cruciale scène speelt zich af in het Lincoln memorial.


Onze wandeltocht brengt ons van het WW II memorial naar het Korea memorial waar we tussen een bus Russien tercht komen die een ligthsaber meoten volgen... naar good old Abe!
Vandaar gaat het richting Nam en het Witte Huis, ondertussen is het donker geworden.
Twee dingen vallen op aan het Witte huis: zo 'klein' in die zin van 'we konden dichter bij het Pentagon komen' en: het staat scheef. Ik probeer een foto te trekken maar telkens staat ie scheef, tot we eens goed kijken en zien dat het Huis scheef staat, dus dat het niet ligt aan dat ik geen foto's kan trekken (oef)

Om 8u hebben we op Dupont afgesproken met Elke en Dimi om te gaan dineren. Wat zeer goed uitkomt, van the white hiuse richting metro opnieuw e om 8u staan we er.
We vinden op 17th street een Italiaans restaurant (run by mexicans) en zetten ons op het terras.
Washington bevalt me wel!