Dag 8: Close Encounters of the Bear Kind

Vandaag op het programma: hiking in the smokies!
Dimi en Elke zetten Dirk en ik af aan de Chimney Tops Trail. Elke heeft last van haar knie en dan is een trot omhoog niet het beste idee.
We hebben een hike uitgezocht die naar de Appalachian Trail leidt en dan naar Newfound Gap, alwaar ze ons weer komen oppikken tegen een uur of zes-halfzeven.
Op de parking smeren we ons in met zonneolie en bekijken nog eens het kaartje. Daar valt mijn frank dat wat ik voor 6 mijl aanzien heb eigenlijk 0.9 is, dus we besluiten eerst de Chimney Top Trail helemaal te doen en dan de Road Prong Trail.
Zo gezegd zo gedaan. De eerste trail is al serieus omhoog, echt series, maar om de 10 minuten enkele seconden op adem komen en een slok drinken is ideaal om op de top te geraken. Het pad leidt door het bos de berg op en boven gekomen staat er een rots die beklommen kan worden. Wij proberen tot boven te komen, maar op een bepaald moment is het toch ietsje steil en ik mag van Dirk niet hoger klimmen. Ik denk dat hij bang is dat ik er van zou vallen, terwijl ik het eigenlijk goed te doen zag.
In het terugkeren slaan we af van Chimney top trail naar Road Prong Trail. Die trail is prachtig. Door bossen, langs de rivier, wentelt zich een smal weggetje (meer een mini)droge rivierbedding) de berg op. Lustig stappen we voort, de weg is niet zo steil als de vorige trail dus de pas zit er vlot in.
Tot plots....
Dirk loopt voorop en wanneer ik even op kijk zie ik plots beweging voor ons, een fractie van een seconde weet ik niet wat het is, eent weede fractie later zeg ik (nee niet hysterisch geroep) zachtjes tegen Dirk: een beer!
Dirk kijkt ook op (waarschijnlijk dacht hij dat ik een flauwe grap aan het maken was), ondertussen denk ik even: mijn camera! Maar wijselijk reageren we zoals het voorzichtige hikers betaamt: langzaam en stil achteruit gaan, dan omdraaien en met een stevige pas terug.
Man man was dat even spannend. De beer ging waarschijnlijk niets gedaan hebben, het was trouwens een zeer mooi beest! Maar hij had ons effectief al gehoord en/of gezien want zijn kop ging de lucht in en hij likkebaarde (echt waar geen zinsbegoocheling, we denken dat hij eigenlijk aan het eten was),
Een kwartier voor onze bear-encounter hadden we ons nog zitten afvragen of er hier wel beren zaten. Aan de ene kant van het pad gaan de bossen steil omlaag, aan de andere kant steil omhoog en het pad is misschien drie meter breed, volgens ons kan er daar geen beer op, maar we hebben geweten dat het wel zo is!
We belanden weer op de parking van die ochtend. De trot terug ging verbazend snel, af en toe doorspekt met een lachbui over de beer
Maar nu stonden we daar... en we begonnen de beer beetje te verwensen, want de Appalachian Trail (of AT genoemd in de volksmond zoals we snel zouden te weten komen) stond nog op ons hiking-programma. Enige mogelijkheid: liften naar Newfound Gap en daar de AT op voor nog enkele mijlen.
Zogezegd zo gedaan...na enkele mislukte liftpogingen, besloten we op de parking te wachten tot er mensen terugkwamen van hun wandeling en hen te vragen of we even mee konden. De eerste vrouw ging niet die kant uit...de tweede man had hel zijn familie in de auto zitten (or so he said).. het derde koppel bekeek ons vreemd maar we zagen er waarschijnlijk beetje wanhopig uit en besloot dat het dan in orde was. En zo maakten we kennis met Scot and his wife Cindy. Locals en ervaren hikers die eerst niet goed mee waren met onze uitleg: ik had nl gzegd dat we op weg waren naar newfound gap en on the road een beer tegengekomen waren. Ik bedoelde natuurlijk onderweg, maar Ciny dacht dat ik op de weg bedoelde (de autoweg) en ze bekeek ons heel vreemd zo van silly tourists een beer op de weg en ze durven niet voorbijwandelen. Toen we na een tijdje door hadden dat we on the trail bedoelde werd ze al veel vriendelijker, ze zag dat wij ok ervaren hikers waren ;-)
Let op: de trail die wij begonnenw aren hadden zij nog nooit gedaan, terwijl ze wel al 700 mijl AT afgelegd hadden en net terug waren van een hiking vakantie in de Rockies in Montana
Cindy is een toffe! Scot bleven we een beetje vreemd vinden, af en toe zei hij iets en om te eten raadde hij ons een keten-BBQ-resto aan in Pigeon Forge.