Discover Marc Cohn!
OM 8u begon de douchesessies, met vieren douchen duurt wel een tijdje maar we waren niet opgejaagd, Memphis was niet ver verwijderd.
Eerst een goed ontbijtje in de Ihop (International House of Pancakes), een keten die ik altijd al eens wou proberen, weer iets om van de to do-list te schrappen (die lijst verminderd hier trouwens snel: film-check, Ihop-check, hoedje-check, subway-check check..,
Hmmm, heerlijke banana-strawberry pancakes met een cup o joe's, as usual veel te grote porties natuurlijk.
Memphis: stad van Elvis en Blues. De logische stop is natuurlijk Graceland. Maar laat ik nu iedereen eens verbazen door te zeggen: no Graceland for me. (ik kan me nu al bepaalde reacties voorstellen: wat? Memphis bezocht en niet naar Graceland gegaan?) Het zit hem zo: we zijn maar één dag in Memphis (tegen de avond waorden we verwacht in Jackson, Tenn te zijn in de motel 6 om morgen via Nashville naar onze Cabin in Pigeon Forge aande Smokey Mountains te rijden)
Dus in één dag (en het was al 11 uur tegen dat we in Memphis zelf waren) kan men niet alles zien en ik had besloten de populaire cultuur even opzij te zetten (sometimes there is way too much popular culture down here ;-)) en me onder te dompelen in...the civil rights movement.
Memphis is namelijk ook de stad waar Martin Luther King in april 1968 doodgeschoten werd in het Lorraine Motel. En dat motel is nu de stek van het National Civil Rights Museum. Dirk zag dat ook wel zitten, dus werden we aan de achterkant van het museum gedropt en reden Elke en Dimi terug naar Graceland.
Free at last, free at last, thank god we're free at last. Een speech die toch wel beetje kippenvel teweeg brengt , net als I have a dream (en nee daarmee verwijs ik niet naar Abba)
Het museum is uitgebreid, qua oppervlakte niet zo groot, maar veel informatie op kleine ruimte. Zoveel zelfs dat tegen het einde we het een beetje beu werden om alles te lezen, gelukkig hadden we een audio guide en werden er hier en daar video's getoond (zie wel de populaire cultuur...)
De geschiedenis vna de civil rights movement is uitermate interessant en bestaat uit vreemde uitspraken zoals 'separate but equal' (yeah right), vele verloren en een enkele gewonnen rechtzaken en uiteenlopende gebeurtenissen
Mijn rechtvaardigheidsgevoel is aangewakkerd. I want to be a civil rights activist! Het begon allemaal met de anti-segregatie beweging, maar is de dag van vandaag nog brandend actueel. Equal but ....
Doet me ook denken aan een voorfilmpje van gisteren voor de film Milk. Een film over Harvey Milk één van de eerste gay movement activisten in San Francisco en jammer genoeg ook vermoord...
We hebben drie uren in het museum gespendeerd zonder ons één moment te vervelen en eigenlijk nog niet alles grondig gezien. Het nieuwe deel van het museum, ingericht in de gebouwen waar de schutter zich zou bevonden hebben, is er namelijk een nieuwe tentoonstelling over het F.B.I. - onderzoek naar de moordenaar (Ray) i.s.m. Interpol die opgepakt werd in London toen hij naar Brussel wou vliegen. en enkele ruimtes besteed aan andere vrijheidsstrijders (Mandela, Ghandi, Tutu, maar ook Bono en Oprah...)
Wij kunnen ons echt echt niet inbeelden, inde verste verte niet, hoe het moet geweest zijn en jammer genoeg nog steeds zijn, om als zwarte te moeten leven in een onverdraagzame gemeenschap. De Deep South (Mississippi was één van de ergste staten, maar ook Alabama tot zelfs North Carolina) De segregatie a.k.a. Jim Crow genoemd, was enorm, de weerstand die langzaam opkwam eveneens. Sit inns, marches for freedom or against fear, drives, .... alles even vreedzaam en non-violent aanvankelijk, blanke rechtvaardigheidsstrijders naast zwarten.
De rest van de namiddag vullen we met walking in Memphis. Om 6 pm hebben we met Elke en Dimi afgesproken op de hoek van Beale en 4th.
Eerste stop: een parkje in Beale street (net iets betere straat dan Bourbon) waar we een 'pintje' drinken (zeg maar big pint) en luisteren naar een jazz bandje dat staat te spelen. Volgende stop Denny's voor een snelle, kleine hap (that would be chicken nooddle soup for me), we wandelen naar de Mississippi, zijn net te laat om een airtreintje naar Mud Island te nemen en wandelen terug via Main Street.
Memphis lijkt me wqt vergane glorie. Bij het buitenrijden richting Jackson, Tenn zien we toch wat betere buurten dan tussen graceland en downtown. Misschien leeft Memphis toch nog?
De enige reden om in Jackson, Tenn te stoppen is onze overnachting in een andere motel 6, beetje shabbier dan vorige nacht, maar lekker goedkoop.
Ons avondmaal bestaat uit Wal MArt shopping, één van mijn lievelings dinners dus, je laten gaan in de supermarkt en thuiskomen met brood, potato salad, cole slaw, feta (echte feta, niet flavored!, tomaatjes, sla,thousand island dressing en ontbijt voor morgen. HHHHeeeerlijk!
Ondertussen speelt de season finale van grey's anatomy seizoen 4, nog een weekje en we weten hoe het verhaal verder gaat!
Morgen zal ik trachten eens wat indrukken weer te geven. Het lukt me nooit om heeel lang te typen, want het is altijd al laat als ik de macbook in handen krijg, iedereen ligt hier dan ook al lustig te zzzzz'en (thank god hoef ik hier niet snurken te zetten want dat valt reuzemee!)
No comments:
Post a Comment