Day 3 - the witchqueen of New Orleans in de bayou

Dag 3! Vandaag op het programma: een swamptour en een ghost tour
Om 8u staan we buiten aan ons hotel te wachten op het busje van de Cajun Encounters dat ons komt oppikken om ons naar de bayou te brengen.
De rit duurt 45 minuten en we krijgen er gratis (of toch voor enkele dollars tip) een 'post Katrina tour' bij. We rijden namelijk de stad uit langs wijken die in 2005 het zwaarst getrokken werden door de orkaan. Het zicht is no fun at all. Scheve, vervallen huizen, lege wijken, winkels die nooit meer opengegaan zijn, een heel ziekenhuis complex dat verlaten langs de highway ligt... De realiteit overvalt me op dat moment.

Naarmate we de stad achter ons laten komen we in de echte swamps. De bayou doet me steeds denken aan dat ene boek van Patricia Cornwell (de titel ontsnapt me even) waarin de psychopatische 'loup garou' zich verschuilt in zijn hutje in het moeras. Later op de boottocht meen ik hem soms te zien tussen de bomen en struiken. De swamps zijn een goed schuilplaats, op sommige pleken kan je enkel met een motorbootje geraken. Wie wil er hier in godsnaam leven? Maar waarlijk, sommige paalwoningen die nog recht staan zijnbewoond. De mensen net terug van hun vlucht oor Gustav. Gustav was een mietje, het water is 'maar' 18 inches gestegen, peulschil voor de bayou bewoners.

Onze tourleider 'captain Gerry' is een goede gids. Hij is bioloog van opleiding maar heeft 20 jaar in 'the marines' gediend, vandaag is zijn eerste tour sinds Gustav.
We varen de rivier op, zien alligators (niet hetzelfde als de krokodil of kaaiman), blauwe reigers, waterschildpaden en andere fauna en flora. Waarlijk een interessante tour!

Terug in New Orleans is het lunchtijd. Een snelle stop in Petunia's voor another specialty (de po-boy) en op naar ST Louis Cemetary, een kerkhof net buiten de FQ.
New Orleans telt ongelooflijk veel kerkhoven, dit is het 'belangrijkste'. Op de graven die op elkaar gepropt staan, liggen voodoo spullen en dergelijke. Op dit kerkhof ligt ook Marie Laveau begraven, de voodoo-prinses. (Hier maak ik een mental note to myself om thuis eens wat meer op te zoeken over haar, want ze doet een belletje rinkelen, maar wel in de verte)

Om 8u pm start onze ghost tour, en aangezien het pas 3u is hebben we nog wat tijd te spenderen. Elke en Dimi trekken naar Magazine Street, Dirk en ik slaan vroeger af want MAgazine Street lijkt ons lang lang lang alvorens we de winkels bereiken.
We stuiten op het WW II museum en beslissen een kijkje binnen te nemen. De mevrouw die ons verwelkomt (ja dat is hier ook een job) is onder de indruk dat we van Belgium komen (misschien denkt ze wel dat we zelf de oorlog nog meegemaakt hebben want dat was toch in onze contreien?) Een toegangsticket is ons ietsje te duur (en we vragen ons ook af wat een Amerikaans WW II museum ons nog kan bijbrengen dat de Europese niet kunnen) dus stappen we verder, terug naar FQ.
Mijn missie: een hoedje vinden. De weg erheen lang, langs toeristische shops met hilarische kitch dingen en t-shirts met allerhande leuzes. Het einde: geslaagd. In een hat-shop aan Jackson Square vind ik het perfecte hoofddeksel. I'm a Jazz musician!

We kopen enkele pintjes in de deli om de hoek en isntalleren ons aan het zwembad tot 6u. Om 6u hebben we afgesproken om iets te gaan eten alvorens de ghostwalk aan te vangen.
We struinen Bourbon street af, nog steeds niet in de mood om daar iets te drinken (really what a shabby street)
Na een pintje in Pirates Alley, gaan we de laatste specialiteit eten in the Corner House, een 'sportbar' met geen excellente keuken, maar kom, zo proeven we toch ook eens de Jambalya en Gumbo.
Om 8u zijn we present om te luisteren naar Guide Tim en zijn vertelsels over de voodoo en andere mysteries. De tocht brengt ons in prachtige straatjes van de FQ die we zelf nog niet ontdekt hadden. Een eerste stop is Muriel's het restaurant waar we de avond voordien gedineerd hebben. Blijkbaar hebben ze er een geest wonen. Ik dacht al dat ik gisteren iets voelde tijdens het dessert...
De verhalen gaan van het ontstaan van NO, over de creolen en de plantage eigenaars tot de voodoo. Verreweg het spannendste verhaal was dat van Madame Lalaree, eentje dat ik ook nog nader moet opzoeken later.
Op onze tour zijn we trouwens vergezeld van twee eigenste 'zombies', twee Amerikaanse vrouwen uit Panama City (Florida, niet Panama, nee) die vreemde vragen stellen, helemaal opgaan in de verhalen en de geesten (jammer genoeg hebben ze 'the sight' niet) en spontaan de gids onderbreken.

Na de tour gaan we een slaapmutsje drinken in café Pravda. Verweg van Bourbon op Decatur (pronounce dee-kei-tur), een bar waar locals elkaar ontmoeten en waar we ons meer thuisvoelen dan tussen zatten mannen en neon.

Alweer een geslaagde dag en tevens de laatste in deze stad!