Dag 10 begint met een korte rit naar Charleston. Langs de highway 17 door de marshes bereiken we de oudste stad van the south, bakermat van de Civil War.
Dirk en ik besluiten het Charleston Museum te bezoeken om wat van de geschiedenis van stad en streek te weten te komen. Elke en Dimi gaan eerst op zoek naar de applestore voor een ipod (touch zal later blijken).
We wandelen langs de rivier/zeearm naar het centrum, er zwemmen zowaar twee dolfijntjes mee en af en toe komt een vis boven springen!
Charleston is prachtig, de ene villa na de andere, verzorgde straten, zomers weder en een gemoedelijke sfeer.
Voor lunch stappen we een thai-american restaurant binnen en dat bevalt ons goed. Witte rijst ipv french fries!
Het Charleston Museum is verlaten, maar dat stoort ons niet. Integendeel zo kunnen we op het gemak rondwandelen. Het is best een 'grappig' museum, uitleg over de rijstteelt en katoenplantages wordt opgevolgd door een kastje WWI en dan terug naar de Revolutie, die plots wordt opgevolgd door WW II om dan terecht te komen in de Civil War...strange strange. Er staat zelfs een egyptische mummie tentoon gesteld en enkele beelden van amenhotep en co die ongelooflijk vals lijken... zo uit Luxor, Las Vegas weggelopen!
Dirk krijgt zowaar sympathie voor de Zuidelijken en vindt hun uniformen veel mooier dan die lelijke blauwbloezen (Sergeant Chesterfield en Korporaal Blutch zouden het moeten horen!) en zou zich zo bij the confederate army aansluiten, ook al hebben ze verloren (aha is dat wel zo? Straks zien we een Noordelijke Staten met President Obama en Zuidelijke Staten met President McCain...)
Na het museum gaan we iets drinken in the French Café. Kronenbourg, stella op de kaart, maar natuurlijk kiezen we iets locals, deze keer uit Missouri. Het eten op de kaart ziet er lekker uit en waarschijnlijk niet zo vettig, maar aangezien het pas 4u30 is laten we dat aan ons voorbijgaan.
Slapen doen we in de Motel6 south of Charleston waar ik nu zit te typen.
We hebben namelijk enkele uren geleden ontdekt (door de televisie aan te steken) dat het een traumatische dag is in de Amerikaanse Geschiedenis!
De economische crisis is blijkbaar enorm en McCain heeft zelfs zijn campagne uitgesteld en wil niet deelnemen aan het presidential debate vrijdag. Maar daarover in de volgende post meer.
Eerst nog even vermelden dat ons avondeten heerlijk was. Elke en Dimi zijn downtown gaan dineren, maar eenmaal wij in de ban waren van abc news, fox news en Lou Dobbs on CNN (zalig cynische commentaren) en wisten dat Bush om 9pm de fellow citizens zou toespreken, besloten wij hier te blijven om dit live mee te maken.
Op zoek naar een supermarkt of liquor store om wat pintjes in te slaan, stuitten we op: de Delhaize, of toch de Amerikaanse branch: Food Lion. We voelen ons natuurlijk onmiddellijk thuis, Dirk wil zelf zijn Delhaizekaart boven halen, maar heeft die jammer genoeg niet mee...
We slaan potato (red skin) en tuna salad in en wat brood, nog nooit zo lekker (en gezond) gegeten hier. De caissiere Coni was trouwens de vriendelijkheid zelve, en eens niet de typische snelle vriendelijkheid van hier, maar echt warm en gemeend. Ze was ook zeer dankbaar (en verbaasd) dat ik hielp met onze eigen spullen inpakken. Op haar 'oh thank you' antwoordde ik even vriendleijk you're welcome! Daar ging onze pose van local natuurlijk want door dat simpel gebaar verraadde ik dat we Europeanen waren (en Dirk zijn ID verraadde dat ook een beetje)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment