still having fun with the cheesesteaks

vandaag: uitslapen, joepie
Shoppen in the center,eastern state penitentiary, really really interesting!
Sushi, heerlijke sushi! And then hit the philly friends' favorite bars, and lorenzo pizza place !
Wat brengt morg? Uitslapen in elk geval;-)

Last days of our trip :-( and :-)

We zijn goed aangekomen in Philly! Thai gaan eten en een pinteke gaan drinken met our american friends, nice nice. Ik weet niet of ik blog nog veel zal kunnen updaten, busy hangout time in het vooruitzicht, but I'll try!

Ha die Sarah toch

Hihi, ze lachen hier echt serieus met Sarah op televisie.
Naast uitspraken als 'de aarde is 6000 jaar oud' en 'men walked together with dinosaurs' (she thinks the flintstones is a documentary), heeft ze het ook gehad over haar foreign policy met Rusland als neighbour van Alaska...

Intermezzo Emmy's sunday 21st of sept

Vorige zondag werden de Emmy's uitgereikt wat we live kunnen volgen hebben in onze cabin in the smokies
Hieronder een grappig stukje met Ricky Gervais

Dag 16: Live from Capitol Hill

De economische crisis is dus wereldwijd aan de gang. Best dat ik mijn spaarcenten die toch niets opbrengen, beter spendeer hier (grapje mama)
Het is funny om naar de neiuwszenders hier te zitten kijken. Momenteel is op MSNBC The RAchel MAddow show bezig en Rachel is best grappig vooral in haar commentaren op de Republikeinen die totally lose zijn in de crisis. Ik zoek er straks een youtube filmpje van.

Vandaag dus Capitol Hill bezocht. The House was niet in zitting wegens Joodse feestdag (en misschien rustdag na al de stress van gisteren), maar de Senaat was ijverig aan het vergaderen, zij stemmen morgen over de bill...
Het Museum van de American Indian was ook best interessant. Het leuke aan Smithsonian (en andere) musea hier is dat je er zomaar kan binnenlopen (na een security check ofcourse) om even door de galerijen te wandelen. ik had bijlange neit genoeg tijd om het museum deftig te bezoeken en me onder te dompelen in Native American History, maar heb er wel iets van opgesnoven en zal misschien ooit eens wat meer tijd hier doorbrengen.

Het Holocaust Memorial Museum is natuurlijk andere koek, niet funny, not at all.
Wanneer je binnenkomt krijg je een identiteit van een holocaust slachtoffer. Ik was dus vandaag een Tsjechische die in Liege, Belgium gewoond heeft en in 1944 opgepakt werd door de Gestapo met mijn twee jongste dochters en neef en na een stop in Mechelen naar Auschwitz verspoord werd om daar in de gaskamers te sterven.... brrr
Het Holocaust museum is indrukwekkend, veel accurate informatie, veel visueel materiaal (die Nazi's konden het goed uitleggen... Ein Reich, Ein Führer)
Alleen jammer dat er plots een guard opdook die meldde dat binnen 10 minuten de exhibit sloot en 10 minuten later we de laatste floor niet meer konden doorwandelen maar langs zijtrappen naar beneden moesten... weinig respect...
Het museum heeft wel een goede site: http://www.ushmm.org Voor de geïnteresseerden, neem een kijkje!

Elke en Dimi hebben het International Spy Museum gedaan wat ik ook wel wou zien (I flipped a coin, 2 out of 3), maar zo heb ik naast het Holocaust Memorial Museum uit te zien, nog een reden om eens terug te komen.

live vanop de iPod: DC day 2

Vandaag hebben we gezien waar idee wet wordt: capitol hill met een free rondleiding, best wel interessant! Geen senator smith gezien, maar de senaat was wel in zitting.
Daarvoor,omdat we een uur wachttijd hadden, even het smithsonian museum of american indian gedaan, terwijl elke in het park boekje las en dimi en dirk air and space uitcheckten. Was ook best de moeite!
En na capitol holocaust gedaan, maar daarover later meer, nu gaan dineren met the denkers.

Artikel in The Washington Post gisteren

Belgian Bank Is Rescued

By Martijn van der Starre and Meera Louis
Bloomberg News
Monday, September 29, 2008; Page A10
Fortis, the largest Belgian financial-services firm, received a $16.3 billion rescue from Belgium, the Netherlands and Luxembourg after investor confidence in the bank evaporated last week.

Belgium will buy 49 percent of Fortis's Belgian banking unit for 4.7 billion euros, while the Netherlands will pay 4 billion euros for a similar stake in the Dutch banking business, the governments said in a statement late yesterday. Luxembourg will provide a 2.5 billion-euro loan convertible into 49 percent of Fortis's banking division in that country.

Fortis is the largest European firm so far caught up in the global financial crisis that drove Lehman Brothers Holdings into bankruptcy two weeks ago and prompted President Bush to seek a $700 billion bank rescue package. Fortis dropped 35 percent last week in Brussels trading on concern the company would struggle to replenish capital depleted by the 24.2 billion- euro takeover of ABN Amro Holding units and credit write-downs.

Fortis plans to sell its stake in ABN Amro's consumer banking unit, though a buyer wasn't identified. Fortis joined Royal Bank of Scotland Group and Spain's Banco Santander last year to buy ABN Amro for 72 billion euros.

Intermezzo: Miss Smith goes to Washington

Een woordje uitleg over het maken van Amerikaanse wetten:
(btw the bailout bill is niet aangenomen door het Congress gisteren, straks eens capitol hill gaan verkennen om de chaos te bezien...)

Dag 15: Miss Smith goes to Washington

Shenandoah ligt amper een uur van Washington. De weg erheen is kalm, is Washington niet the capital van de States?
We gaan eerst inchecken in ons hotel om dan op het gemak de stad te kunnen verkennen. Hotel vinden is moeilijker dan gedacht, het 'dambordpatroon' van Washington is niet echt een letterlijk dambordpatroon, toertje blok doen is niet altijd evident. Na een extra rondje gereden te hebben (langs het Watergate gebouw!) belanden we op de stoep bij het Windsor Park.
Eerst douchen natuurlijk want het kampvuur hangt nog in onze kleren.
Elke en Dimi zijn hier al geweest, dus trekken Dirk en ik erop uit om de typische toeristische dingen te bezoeken, zodat we de volgende dag samen kunnen toeristen.

Eerste stop Pentagon. (Eerste stop was eigenlijk Arlington maar Pentagon was maar één halte verder met de metro, ik voel me trouwens weer lekker thuis op de metro, ik vind dat echt het leukste vervoermiddel in een grootstad en amuseer me altijd met mensen observeren of 'the local' uit te hangen met de krant in mijn handen en de semi-ongeïnteresseerde blik in de ogen ;-), de metro hier is oud, maar wel met tapijt!)

Het Pentagon is...klein, of hadden we het in onze verbeelding te veel opgeblazen? Opblazen zullen we het in elk geval niet kunnen doen, we geraken er niet dichter bij dan het memorial voor de slachtoffers van 9-11, want ook hier is een vliegtuig neergestort.


Next Stop: Arlington
Amaai: soldatenkerkhof uit de westhoek maal 10.000
We zoeken het graf van JFK met een eeuwigbrandende vlam op en een mooi zicht op downtown DC (ik wist niet dat Jackie hier ook begraven lag)
en van zijn broer RFK (een klein wit kruisje op een groene grasheuvel)

Third Stop: Iwo Jima
We wandelen Arlington door naar het Marines memorial Iwo Jima, onvergetelijk gemaakt in de films van Clint Eastwood (die ik nu toxh wel eens zam moeten bekijken)
Dit memorial is groot, alweer in onze verbeelding dachten we dat het kleiner was van deze keer. Volgens het memorial hebben de marines de laatste keer 'gaan helpen' in Somalie in 1994... vergeet er iemand aan te vullen??

Next stop: Rosslyn
Wie Washington al bezocht heeft, zal nu even denken: wat is er daar te zien? Maar ik voer daar even een persoonlijke missie. Een weekje geleden zijn Ad en Hanne hier gepasseerd op weg naar hun Latijns-Amerikaans avontuur. En Ad zou 'iets' achterlaten in Washington dat ik dan kon zoeken. (we blijven onze kinderziel toch trouw ;-))
Volgende omschrijving kreeg ik vorige week: "je moet het zoeken wanneer je in Rosslyn de bus neemt naar de luchthaven, dus aan de juiste bushalte, onder je kont of toch ongeveer"
Hmm moeilijk kan dat niet zijn hé. ik vind de bushalte naar de luchthaven, er zitten mensen op het bankje...die ons raar bekijken omdat we zo treuzelen... de bus komt er gelukkig aan dus kunnen de halte iets beter bekijken...maar ik zie niets...
we gaan nog even de andere haltes af, maar ik zie geen teken.
Ik vraag me dus nog steeds af wat ik had moeten vinden... ik vond het wel een originele manier om even een andere buurt vna washington te verkennen. En de gedachte dat Ad en HAnne hier vorige week stonden te wachten op de bus is ook leuk...it's a small world.

Van Rosslyn gaat het naar dowtown. Tijd om naar de memorials te gaan kijken.
Mijn doel: Lincoln memorial, ever since we Washington naderden denk ik aan de film Mr Smith goes to Washington met James Stewart en Jean Arthur. Echt een goeie oude film! Een cruciale scène speelt zich af in het Lincoln memorial.


Onze wandeltocht brengt ons van het WW II memorial naar het Korea memorial waar we tussen een bus Russien tercht komen die een ligthsaber meoten volgen... naar good old Abe!
Vandaar gaat het richting Nam en het Witte Huis, ondertussen is het donker geworden.
Twee dingen vallen op aan het Witte huis: zo 'klein' in die zin van 'we konden dichter bij het Pentagon komen' en: het staat scheef. Ik probeer een foto te trekken maar telkens staat ie scheef, tot we eens goed kijken en zien dat het Huis scheef staat, dus dat het niet ligt aan dat ik geen foto's kan trekken (oef)

Om 8u hebben we op Dupont afgesproken met Elke en Dimi om te gaan dineren. Wat zeer goed uitkomt, van the white hiuse richting metro opnieuw e om 8u staan we er.
We vinden op 17th street een Italiaans restaurant (run by mexicans) en zetten ons op het terras.
Washington bevalt me wel!

Dag 14: campfire in the woods

Voor vanavond hebben we vanuit België een cabin gehuurd bij de PATC (Potomac Appalachian Trail Club).
Wanneer we bij de zuidelijke ingang van Shenandoah toekomen (onderweg hadden we al gezien dat het weer niet al te denderend was) mochten we gratis binnen vandaag. De mevrouw raadde ons wel aan, aangezien de cabin in het noordelijk deel lag, om eerst via de I-81 een stuk noordelijker te rijden en dan pas hat park in te gaan, we zouden teveel tijd verliezen anders.
Zo gezegd zo gedaan.
Shenandoah is inderdaad mistig, wat jammer is want zo gaan er vele uitzichten verloren, het heeft toch ook iets speciaals!
In de namiddag komen we aan onze cabin aan (15 minuten wandelen van de parking). Elke en Dimi trekken er op uit om eten, Dirk en ik gaan hout sprokkelen maar dat is veel te nat natuurlijk.
En dan gebeurt er een surreële ontmoeting in the woods. Wij zitten op onze porch en plots komen er twee wandelaars voorbij: een old gentleman and a young lady. De gebruikelijke chitchat volgt en op de vraag "where are you from" en ons "Belgium" zegt zij: "me too". We staan met drieën even dom naar elkaar te kijken... en dan volgt een gesprekje in het nederlands.
Echt beetje belachelijk om in the middle of...somewhere (nee shenandoah is echt niet nowhere) een Belg tegen te komen...

Met het droge hout dat E&D van de winkel meehebben lukt het ons na een tijdje toch om vuur te maken, onze soep op te warmen en een omelette met groentjes (fritatas) te maken. Om 8u hebben we al gegeten (en is het pikdonker) maar we kunnen nu toch nog niet gaan slapen?
Ik maak er mijn persoonlijke taak van om het vuur brandende te houden en zo beleven we een avondje uit de ouwe tijd, verhalen vertellen aan het kampvuur. We beginnen nog net niet te zingen (had ik beter toon kunnen houden...mijn liedekens gingen door de bergen schallen ;-)) maar mijn frank valt weld at we hier midden in Country Roads van John Denver zitten (Blue Ridge Mountains, Shenandoah River - en niet Shining down the river zoals zovelen vroeger zongen...) Liedje kan je beluistern op Dimi's blog.
Ik krijg er flashbacks van naar ettelijke kampen, ettelijke jaren geleden, waar is de tijd...

De cabin is nog redelijk luxueus voor een non luxury thing. Stapelbedden met matrasjes, kook en eetgerei...
Ik slaap goed, maar elke die wakker wordt van haar boek dat op de grond valt iets minder.

De volgende dag schijnt de zon en hebben we een heerlijk ontbijt in de natuur alvorens verder te trekken.

Ziehier Shenandoah in the mist

Dag 13: Dinnertime

In Charlottesville eten we het lekkerste eten dat we al in de States gegeten hebben (naast de Wholefoods maar dat is een supermarkt)
Bistro Zinc op main street heeft een Franse/Europese kaart! Je kan er zelfs Américain met frietjes krijgen en bloedworst met appeltjes. Ik ga voor de aubergine pasta met (echt!) roggebrood en als dessert de lavendelcrème. Heeerlijk! De porties zijn wel niet groot, maar zo kon er nog een dessertje bij, meestal zit ik hier veel te vol om daar nog aan te beginnen.
Charlottesville is trouwens een tof stadje, studentenstad met een leuke autovrije straat waar de mensen op terras iets zitten drinken.

http://www.comptoirzinc.com is de site van het restaurant (hij werkte daarnet wel niet...)

Dag 13: To Richmond To Richmond!

Vanochtend zijn we onze kennis gaan uitbreiden in het Civil War Center van de National Parks Service. Een nieuw museum waar we beter oog krijgen op de burgeroorlog en het lot van Richmond. De stad werd namelijk in 1865 grotendeels platgebrand toen de zuidelijken wegvluchten en de noordelijken de stad in namen. Lincoln is hier enkele dagen voor zijn dood nog op bezoek geweest. De foto's van een burnt down Richmond doen me denken aan platgebrande steden tijdens WWII, Dresden, of Berlijn,....
Ik verbaas me plots ook over het feit dat de burgeroorlog nog geen 150 jaar geleden uitgevochten werd, lijkt me ineens niet zo lang geleden dat die Amerikanen hun land wilden splitsen....
Daarna op pad naar charlottesville aan de voet van Shenandoah, met eerst een tussenstop in de Whole Foods (heeeeeerlijke verse producten, immens veel, zelfs een heel warm buffet,...) en de Apple Store (ipod touch is really de max). Net voor we Charlottesville binnenrijden bezoeken we Monticello: het huis van Thomas Jefferson (die van de declaration of independence met zijn slaven (en bastaardkinderen)). Monticello is prachtig gelegen op een heuvel, in de verte zien we mistige bossen en velden, een mens zou er even stil van worden....

Dag zoveel (ben even de tel kwijt)

We rijden langs de I 95 (die we vorig jaar ook een groot stuk gevolgd hebben!) naar Richmond Virginia. Aha Richmond, stad van Kay Scarpetta, maar ook bakermat van de Verenigde Staten anno 1776 (één van de, zie ook Boston) en de Civil War.
Onderweg zijn we getuige van een megaslip partij van de auto voor ons, hij vliegt in de kant en sliert daar verder tollend in de modder. Twee minuten later rijdt hij gewoon weer de baan op alsof er niets gebeurd is.... en laat ons aan de kant van de weg achter... Wij trekken dan ook maar weer op pad na 911 afgebeld te hebben.

Voor het eerst deze reis besluiten we eens op voorhand een motel te zoeken. Dus rond twee uur stoppen we aan een Econolodge in de buitenbuurten. Mijnheer de pakistani manager is supervriendelijk en dat ik maar best want blijkbaar is er een armycongress in Richmond dit weekend en verwachten ze 40.000 mensen en zijn de meeste motels volgeboekt. Maar goed we geraken nog aan twee minikamers in erbarmelijke staat. Dus daarna op weg naar Downtown Richmond en iets zoeken om te eten want we hebben nog niet geluncht.
We passeren echte trailerparks en merken dat we dus in een beetje shabby buurt van Richmond gelogeerd zijn. Downtown toegekomen krijgen we een verkeerde indruk van de stad. We wandelen een verkeerde richting uit en zien leegstaande winkels, vreemde restauranten, veel homies op straat,... maar dus niets deftigs om te eten. Uiteindelijk volgen we het bordje visitor's center en krijgen we een tip van de man aan de balie: Tarrant's blijkt een leuk restaurantje te zijn, met lekkere sandwiches, maar wel Diet Clora om te drinken.... (ter info: Clora is door Elke omgedoopte Cola met een chloor smaakje, zeg in dit geval maar Smaak with capital S)
Na Tarrant's (dat blijkbaar is de buurt ligt waar we eerst aan het wandelen geweest zijn) gaan we Shokoe Slip verkennen, het oudste gedeelte van de stad (with real cobblestones!) waar er trendy winkeltjes en hippe resto's zouden moeten zijn. In Shokoe Slip (inderdaad echte kasseien) stoten we op de Canal Walk, die we volgen tot aan Belle Isle en zo ontdekken we de mooie, geheime plekjes van Richmond. We wandelen langs het oude kanaal en basins en zo van de stad, langs de River James naar een eilandje met bossen, rotsen in het water en industriële archeologie! Zalig! Ook zalig rustig hier, afgezien van de joggers, sporty people here.
Het vele wandelen maakt ons dorstig en we stappen een 'trendy' bar binnen, waar natuurlijk wel vele televisieschermen het nieuws tonen (nog steeds economische crisis) of een sportwedstrijd of...
We willen niet voor we gaan slapen terug zijn in het motel dus gaan we op zoek naar de applestore op broad street 11800 (ellefduizend! en we beginnen aan nummer honderd...) Om 9u sluit die en het is dan halfnegen... dus nee we halen het niet, we stoppen wel bij onze eerste Borders van de reis en enkele wall marts om 'lekker' avondmaal te kopen dat benuttigd wordt in het motel. Om in slaap te vallen staat er een aflevering Seinfeld op het programma, blijft toch goed!

Richmond kon me wel bekoren, waarschijnlijk zal ik wat vooringenomen geweest zijn als civil war geïnteresseerde en Scarpetta fan (het is altijd leuk je in te beelden in iemands voetsporen te wandelen; ook al is het een fictief personage). Vooral de surreële indrukken die we kregen tussen stad links, stad rechts en eiland aan de rivier, een rivier die totaal niet bevaarbaar is (behalve voor kayaks of kleine rubberbootjes).

Some words from our sponsor

Net een 'lekker' ontbijtje genomen in de Econolodge (koffie, fruitsap, cereal, bagel en creamcheese), wat deze keten toch iets goedkoper (en aangenamer) maakt dan de motel6, zonder ontbijt.
En met Dirk zijn touring kaart hebben we waarlijk 10 procent korting! Damn, als we dat eerder hadden geweten.

Bush heeft trouwens net een tweede speech gegeven over het bailout plan, 5 minuten same old same old. Gisteravond nog even the daily show with Jon Stewart gezien, die is toch wel echt grappig en lekker grof soms!

Next stop Richmond, grijze dag, hopelijk niet teveel regen... (90 procent kans :-( )

Photos and stuff

Foto's en dergelijke vinden jullie op Dimi's blog (zie link rechts van de posts)
Ik probeer hier al enkele keren een slideshow te posten maar dat lukt niet, tot zover blogspot. Volgende keer schakel ik misschien wel over naar Offexploring, de blog die Hanne en Ad hebben voor hun South-Central-America trip, ziet er ietsje beter uit, die lucky bastards, bijna een jaar op reis, wat zou ik daar niet voor geven...(maar niet in de USA)

Intermezzo V: Junkfood and television

Okay darlings, Grey's Anatomy is juist gedaan en het was toch wel een goed begin van het seizoen!
Onze diepvriesmaaltijd smaakte aan geen kanten, maar de witte Californische wijn spoelde alles gelukkig door.
Best dat the boys even uitgegaan zijn, want ze zouden niet begrepen hebben waarom we begonnen lachen, applaudiseren, roepen, verbaasd opkijken enzovoort, like real americans.

Ondertussen is de storm uitgebreid tot meerdere stormen en blijkt tanken nog moeilijker te worden. Wij hebben inderdaad al enkele lege pompen tegengekomen on the road, maar altijd wel onze tank kunnen vullen, laat ons dat zo houden tot Philly!
(Pray to god in één van de vele, heel vele kerken die we hier al tegengekomen zijn, Jesus is in you!)

Nu zitten Elke en ik even te discussiëren of Pierce naast ons mag wakker worden (The World is not Eough speelt namelijk). Voor Elke hoeft het niet, voor mij mag het toch wel ;-)
De mannen in Sex and The City kunnen ons ook niet bekoren (is nu aan het spelen) en Will and Jack zijn jammer genoeg homo...

En ziehier onze gezellige teevee-avond in de Econolodge!

Dag 11: Frankly my dear I do give a damn

Vandaag op het programma: Boone Hall Plantation.
Movieset van onder andere: North and south (woohoo Patrick Swayze), The Notebook (woohoo Ryan Gosling, I think someone's jealous now ;-) !!) en Queen een televisiefilm met onder andere Halle Berry, Martin Sheen, Tim Daly en Dany Glover)
Eén van de oudste nog steeds in werking zijnde plantage. Dankzij Elke hebben we elk een dollar korting, leve de toeristische coupons!
We beginnen met een coach ride langs de velden, beetje ontgoochelend want geen geschiedenis van de plantage maar wel van de teelt in de omgeving... leuk is wel om te zien hoe the woods al klaargemaakt worden voor Halloween!
De tour van het huis daarentegen is schitterend. our guide Charlotte, door Elke en ik omgedoopt tot Scarlet spreekt een zalig dialect. Ze zingt nog meer dan Limburgers, echt alle toonhoogtes passeren de revue!
Boone Hall heeft ook nog een Slave street, hutjes in baksteen (want er was een brickstone yard op het domein vroeger) waar de slaven in woonden.
We maken ook een Gulla performance mee, Gulla is de cultuur van de slaven, we krijgen uitleg over de taal en de muziek en Dimi en Dirk hebben daar het beste van hunzelf gegeven, video volgt zeker nog!

Momenteel zitten we in Fayetteville North Carolina, het weer is ondertussen volledig omgeslaan naar weder om geen hond door te laten, man man zo'n regen en wind! Tropical Storm Kyle is heading our way! Dat wordt overschakelen naar plan B want hiken in shenandoah in een storm is niet een al te best plan.

Maar het is dus ook het beste weer om de Grey's Anatomy season 5 premiere te zien.
We hebben de boys weggestuurd naar de bowling of movie theatre en ELke en ik zitten klaar met een micro wave dinner en een flesje wijn. Laat maar komen die avonturen van Seattle's Grace Hospital!

En ziehier een staaltje van Lou Dobbs enkele uren geleden op CNN!

Kaartje voor Geert en familie

Veel beter dan rondzeulen met adressen en stamps en postbussen te moeten zoeken: de virtuele kaartjes.
P.S. Jan, wil je Geert er op wijzen dat ik een kaartje gestuurd heb? ;-)

Intermezzo IV: Wall Street vs Main Street

De economische crisis dus...
Ik ga hier natuurlijk geen epistl schrijven over het hoe en waarom en ... want de helft snap ik zelf niet, maar er waren hier toch een paar prachtige zaken op teevee die ik jullie niet wil onthouden.
Enkele quotes:
ABCNews:....the unpopular president....
FoxNews: Let the president take the fall, after all he's a lame duck
CNN: McCain trying to distance himself from an unpopular president

Het valt onmiddellijk op hoe de Amerikaanse opinie zich tegen Bush gekeerd heeft, vier jaar te laat jammer genoeg.

Lou Dobbs op CNN was vooral schitterend om bezig te zien. Hij begon met overduidelijk te vermelden dat hij even zijn eigen opinie ging geven om dan over te gaan tot cynisch commentaar op de huidige regering en de leiders van de free world. Jammer genoeg kan ik me niets letterlijk meer herinneren, maar als dat ooit op you tube te herbekijken valt: doen! Lou interviewse een beetje later een Republikeinse committee voorzitter (welke comm ontsnapt me even) en ging nog harder te keer maar werd waarschijnlijk terug geroepen via zijn zendertje in zijn oor want all of a sudden breide hij een einde aan de vragen.

Momenteel hebben we net live de Bush speech gezien, hij zag er weer ongelooflijk marionettig uit en volgen we nog enkele opinies en discussies.
Ik zal de komende dagen eens proberen wat meer te begrijpen van de crisis en Frddie en Fannie en dergelijke...
Never a dull moment here!

We hebben wel beseft dat we zeer goed op onze paspoorten zullen moeten letten, want met die crisis zal Joe Sixpack natuurlijk graag een ingang in Europa willen vinden...

Dag 10: A Traumatic Day For Americans, but not for us

Dag 10 begint met een korte rit naar Charleston. Langs de highway 17 door de marshes bereiken we de oudste stad van the south, bakermat van de Civil War.
Dirk en ik besluiten het Charleston Museum te bezoeken om wat van de geschiedenis van stad en streek te weten te komen. Elke en Dimi gaan eerst op zoek naar de applestore voor een ipod (touch zal later blijken).
We wandelen langs de rivier/zeearm naar het centrum, er zwemmen zowaar twee dolfijntjes mee en af en toe komt een vis boven springen!
Charleston is prachtig, de ene villa na de andere, verzorgde straten, zomers weder en een gemoedelijke sfeer.
Voor lunch stappen we een thai-american restaurant binnen en dat bevalt ons goed. Witte rijst ipv french fries!
Het Charleston Museum is verlaten, maar dat stoort ons niet. Integendeel zo kunnen we op het gemak rondwandelen. Het is best een 'grappig' museum, uitleg over de rijstteelt en katoenplantages wordt opgevolgd door een kastje WWI en dan terug naar de Revolutie, die plots wordt opgevolgd door WW II om dan terecht te komen in de Civil War...strange strange. Er staat zelfs een egyptische mummie tentoon gesteld en enkele beelden van amenhotep en co die ongelooflijk vals lijken... zo uit Luxor, Las Vegas weggelopen!
Dirk krijgt zowaar sympathie voor de Zuidelijken en vindt hun uniformen veel mooier dan die lelijke blauwbloezen (Sergeant Chesterfield en Korporaal Blutch zouden het moeten horen!) en zou zich zo bij the confederate army aansluiten, ook al hebben ze verloren (aha is dat wel zo? Straks zien we een Noordelijke Staten met President Obama en Zuidelijke Staten met President McCain...)
Na het museum gaan we iets drinken in the French Café. Kronenbourg, stella op de kaart, maar natuurlijk kiezen we iets locals, deze keer uit Missouri. Het eten op de kaart ziet er lekker uit en waarschijnlijk niet zo vettig, maar aangezien het pas 4u30 is laten we dat aan ons voorbijgaan.

Slapen doen we in de Motel6 south of Charleston waar ik nu zit te typen.
We hebben namelijk enkele uren geleden ontdekt (door de televisie aan te steken) dat het een traumatische dag is in de Amerikaanse Geschiedenis!
De economische crisis is blijkbaar enorm en McCain heeft zelfs zijn campagne uitgesteld en wil niet deelnemen aan het presidential debate vrijdag. Maar daarover in de volgende post meer.
Eerst nog even vermelden dat ons avondeten heerlijk was. Elke en Dimi zijn downtown gaan dineren, maar eenmaal wij in de ban waren van abc news, fox news en Lou Dobbs on CNN (zalig cynische commentaren) en wisten dat Bush om 9pm de fellow citizens zou toespreken, besloten wij hier te blijven om dit live mee te maken.
Op zoek naar een supermarkt of liquor store om wat pintjes in te slaan, stuitten we op: de Delhaize, of toch de Amerikaanse branch: Food Lion. We voelen ons natuurlijk onmiddellijk thuis, Dirk wil zelf zijn Delhaizekaart boven halen, maar heeft die jammer genoeg niet mee...
We slaan potato (red skin) en tuna salad in en wat brood, nog nooit zo lekker (en gezond) gegeten hier. De caissiere Coni was trouwens de vriendelijkheid zelve, en eens niet de typische snelle vriendelijkheid van hier, maar echt warm en gemeend. Ze was ook zeer dankbaar (en verbaasd) dat ik hielp met onze eigen spullen inpakken. Op haar 'oh thank you' antwoordde ik even vriendleijk you're welcome! Daar ging onze pose van local natuurlijk want door dat simpel gebaar verraadde ik dat we Europeanen waren (en Dirk zijn ID verraadde dat ook een beetje)

Dag 9: Savannah, Georgia

's Ochtends zijn we naar Fort Pulaski gereden, ten zuiden van Savanah aan de kust. Dit is een fort uit de Civil War! Actually, het werd in april 1861 al door de unionisten veroverd, terwijl de oorlog nog tot 1865 zouduren, het diende als krijgsgevangene kamp en was een outpost in de deep south. De fortleider van de zuidelijken die zich overgegeven geeft, nadat één van de vestigingsmuren in puin geschoten was door blauwe kanonnen, werd geen held in zijn gelederen.
Fort Pulaski (genoemd naar een Pool die voor de Amerikaanse revolutie gestreden heeft toen en hier dus een held is maar volgens mij Polen moest ontvluchten wegens verdachte zaakjes) is de moeite. Voor een luttele drie dollar per persoon kunnen we het bezoeken, zien we replica's van de kruidkamer, de bedden, de officers mess, kunnen we op de walls lopen tussen de kanonnen en zien van waar het gevaar kwam: Tybee Island.
Volgende stop is Tybee Island. Daar belanden we tussen de private properties elk met een eigen houten loopbrug naar het strand.
uiteindelijk geraken wij ook op de beach, het water van de atlantic is lekker warm, jammer genoeg is er het weertje niet naar om te zwemmen, beetje te bewolkt en teveel wind.
We blazen wat uit en wandelelen langzaam langs het strand, zalig rustig.

Lunch nemen in de Moon RIver Brewery, een befaamde microbrouwerij, mijn lowcountry crab melt sandwich smaakt me, Dimi is echter ontgoocheld in de crab cakes. Het lokale biertje gaat er ook wel in.
De namiddag is Savannah tour time, Savannah is een stadje met mooie huizen en om de paar blokken een klein parkje. De stad is zijk aan geschiedenis, zo staat er om de 10 meter wel een plakkaat met uitleg over deze of gene Amerikaan van tijdens de revolutie. (Er is hier meer Revolutie geschiedenis dan Civil War geschiedenis).

Daarna gaat het richting kust naar het noorden, overnachting is gepland in Beaufort (pronounce bjufort), een mini-stadje aan de kust. We passeren Parris Island en dat is zo één van die onverwachtse dingen op een reis, Parris Island is het trainingseiland van The Marines, anyone remembers Goodnight Saigon van Billy Joel? Of Full Metal Jacket?, en ik wist niet dat dat hier lag.

Dinner nemen Elke en Dimi in de Burger King, zij blijven een avondje in het motel om te internetten, tv te kijken, ...
Dirk en ik gaan downtown Beaufort verkennen, 10 minuutjes rijden van ons motel en we staan er al. Downtown is dan ook maar 1 straat groot en doods, zo doods, maar dus ook zo zalig rustig. We stappen het terras op van Kathleen's bar, mooi gelegen aan het water (jammer dat we te laat zijn voor de zonsonderdgang, anders waren dat zeker Burlington taferelen, zie vorig jaar)
De GRouper Sandwich die waitress Ttracey me aanraadt is lekker, een viske op een broodje met een goed sausje.
Daarna gaan we op zoek naar een bar (en een paar marines), maar dat lijkt geen sinecure, we wandelen de doodse stad door, komen onderweg mooie huizen tegen, stoppen even bij een immobilieën om naar prijzen te kijken en stuiten dan toch op die ene bar! Daar genieten we van enkele pintjes, en zien wat volgens mij marines zijn, volgens Dirk air force en voelen ons thuis tussen de locals.

Intermezzo III

We zijn in Savannah, Georgia. Land van Scarlet en Rhett.

Dag 8: Close Encounters of the Bear Kind

Vandaag op het programma: hiking in the smokies!
Dimi en Elke zetten Dirk en ik af aan de Chimney Tops Trail. Elke heeft last van haar knie en dan is een trot omhoog niet het beste idee.
We hebben een hike uitgezocht die naar de Appalachian Trail leidt en dan naar Newfound Gap, alwaar ze ons weer komen oppikken tegen een uur of zes-halfzeven.
Op de parking smeren we ons in met zonneolie en bekijken nog eens het kaartje. Daar valt mijn frank dat wat ik voor 6 mijl aanzien heb eigenlijk 0.9 is, dus we besluiten eerst de Chimney Top Trail helemaal te doen en dan de Road Prong Trail.
Zo gezegd zo gedaan. De eerste trail is al serieus omhoog, echt series, maar om de 10 minuten enkele seconden op adem komen en een slok drinken is ideaal om op de top te geraken. Het pad leidt door het bos de berg op en boven gekomen staat er een rots die beklommen kan worden. Wij proberen tot boven te komen, maar op een bepaald moment is het toch ietsje steil en ik mag van Dirk niet hoger klimmen. Ik denk dat hij bang is dat ik er van zou vallen, terwijl ik het eigenlijk goed te doen zag.
In het terugkeren slaan we af van Chimney top trail naar Road Prong Trail. Die trail is prachtig. Door bossen, langs de rivier, wentelt zich een smal weggetje (meer een mini)droge rivierbedding) de berg op. Lustig stappen we voort, de weg is niet zo steil als de vorige trail dus de pas zit er vlot in.
Tot plots....
Dirk loopt voorop en wanneer ik even op kijk zie ik plots beweging voor ons, een fractie van een seconde weet ik niet wat het is, eent weede fractie later zeg ik (nee niet hysterisch geroep) zachtjes tegen Dirk: een beer!
Dirk kijkt ook op (waarschijnlijk dacht hij dat ik een flauwe grap aan het maken was), ondertussen denk ik even: mijn camera! Maar wijselijk reageren we zoals het voorzichtige hikers betaamt: langzaam en stil achteruit gaan, dan omdraaien en met een stevige pas terug.
Man man was dat even spannend. De beer ging waarschijnlijk niets gedaan hebben, het was trouwens een zeer mooi beest! Maar hij had ons effectief al gehoord en/of gezien want zijn kop ging de lucht in en hij likkebaarde (echt waar geen zinsbegoocheling, we denken dat hij eigenlijk aan het eten was),
Een kwartier voor onze bear-encounter hadden we ons nog zitten afvragen of er hier wel beren zaten. Aan de ene kant van het pad gaan de bossen steil omlaag, aan de andere kant steil omhoog en het pad is misschien drie meter breed, volgens ons kan er daar geen beer op, maar we hebben geweten dat het wel zo is!
We belanden weer op de parking van die ochtend. De trot terug ging verbazend snel, af en toe doorspekt met een lachbui over de beer
Maar nu stonden we daar... en we begonnen de beer beetje te verwensen, want de Appalachian Trail (of AT genoemd in de volksmond zoals we snel zouden te weten komen) stond nog op ons hiking-programma. Enige mogelijkheid: liften naar Newfound Gap en daar de AT op voor nog enkele mijlen.
Zogezegd zo gedaan...na enkele mislukte liftpogingen, besloten we op de parking te wachten tot er mensen terugkwamen van hun wandeling en hen te vragen of we even mee konden. De eerste vrouw ging niet die kant uit...de tweede man had hel zijn familie in de auto zitten (or so he said).. het derde koppel bekeek ons vreemd maar we zagen er waarschijnlijk beetje wanhopig uit en besloot dat het dan in orde was. En zo maakten we kennis met Scot and his wife Cindy. Locals en ervaren hikers die eerst niet goed mee waren met onze uitleg: ik had nl gzegd dat we op weg waren naar newfound gap en on the road een beer tegengekomen waren. Ik bedoelde natuurlijk onderweg, maar Ciny dacht dat ik op de weg bedoelde (de autoweg) en ze bekeek ons heel vreemd zo van silly tourists een beer op de weg en ze durven niet voorbijwandelen. Toen we na een tijdje door hadden dat we on the trail bedoelde werd ze al veel vriendelijker, ze zag dat wij ok ervaren hikers waren ;-)
Let op: de trail die wij begonnenw aren hadden zij nog nooit gedaan, terwijl ze wel al 700 mijl AT afgelegd hadden en net terug waren van een hiking vakantie in de Rockies in Montana
Cindy is een toffe! Scot bleven we een beetje vreemd vinden, af en toe zei hij iets en om te eten raadde hij ons een keten-BBQ-resto aan in Pigeon Forge.

Dag 7: The Smokies outside the Cabin Doors

Vandaag verkennen we de Smokies, er staat nog geen grote hike op het progrmamma, aangezien we eerst uitslapen. We rijden naar de hoogste berg in het park (en tevens één van de hoogste punten van het zuidoosten: Clingman's Dome. Een asfaltweg leidt ons naar bocen, naar de parking. Vandaar meoten we nog een stuk tevoet klimmen, ook weer langs asfalt om dan op de top bij een betonnen bouwsel/toren te komen van waarop het zicht over de smokies schitterend is. In het terugkeren wijken Dirk en ik even van het rechte pad af en verkennen een stukje Appalchian trail (de volle 15 minuten voor we aan de parking komen), dat smaakt naar meer!
Volgende stop: outlet shopping. Pigeon Forge is een walgelijk 'paradijs' van chain-foodplaces, motels, entertainment holes en outlet stores. Echt afgrijselijk eigenlijk (gisteren toen we er door reden konden we onze ogen niet geloven, zoveel neon en kitsch en lelijke consumptiesfeer) maar naturlijk wel goedkoop om te shoppen....Elke goes wild!
Ik heb mezelf voorgenomen niet veel te kopen, geld sparen is de boodschap. Het enige dat ik eigenlijk nodig heb zijn goede stapschoenen.
En zo kom ik buiten met slechts 1 t-shirtje (wel een vree toffe T van Los Angeles.), 1 truitje en stapschoenen! Mission accomplished, budget still ok!
's avonds staat er BBQ op het menu, want naast een jacuzzi staat er ook een (gas)BBQ op the porch. Mmmm heerlijke steaks en scampi's met een local biertje tussen de bossen, dat is leven!
Niet te laat gaan slapen want volgende dag staat er hiken op het programma!

Day 6 - Howdie y'all

Vandaag staat er weer een beetje een rijdag op het programma en dat zullen we geweten hebben! Maar laten we chronologisch beginnen: eerste stop na 120 miles is Nashville, home of the country music. Nashville is wel leuk om event e vertoeven (met even bedoel ik een uurtje of twee) we wandelen langs war memorials naar broadway. In de rough guide (die andere bijbel die we meehebben) staat dat de bars, giftshops en honky-tonks zixh afwisselen in deze straat. Het wordt ons al snel duidelijk wat een honky-tonk is, eenvoudigweg een bar met live-country music en een howdie y'all yeller aan de deur. We nemen een kijkje in de Hatch shop, waar nog handgemaakte posters van optredens worden gemaakt en passeren langs de music hall of fame. Enige gratis bezienswaardigheid de gift shop, waar Elke even aanzien wordt als manager van de live bands door Keith die wij aanzien als een zeer vriendelijke security guard.

Muzikaal intermezzo, leuke roadtrip song van Dolly Parton. Dolly kan hier toch niet ontbreken in NAshville!


Rond een uur of halftwee verlaten we Nashville. Het is nog minstens drie uur rijden naar onze cabin in pigeon forge en Dimi wil nog langs de Apple Shop in Knoxville stoppen om zich de nieuwe I-pod nano aan te schaffen.
En dan...staan we plots in de file! De weg zit muurvast, geen enkele beweging, alleen police cars, ambulance, fire men die langs ons zoeven over de middenberm en rescue helicopters die in de lucht cirkelen.
Aanvankelijk denken we dat het wel niet al te lang zal duren, sommige auto's riskeren het om over de middenberm te draaien en terug te keren, maar wij houden vol. Zeker nadat we kennis maken met Paula en Harvey, onze persoonlijke Entertainment Today channel. Paula en Harvey zijn de max! Zij is crazy but fun en vertelt grappige verhalen over hoe ze brain surgery gehad heeft en door de drugs raar begon te doen en niets meer wist en ... Hij is de perfecte tegenbalans voor haar chaos, een rustige gezapige man, in Vietnam gezeten, policecop geweest maar zijn badge ingediend omdat hij enkel de kleine vissen mocht oppakken en aan de big chiefs niet mocht raken (oh yeah just like in the movies ). De directe aanleiding voor zijn ontslag was een driedubbele moord (man-vrouw-kind) die door planned evidence afgedaan werd als een double-murder-suicide. (ik miste het deuntje van CSI)
Maar goed Harvey is cool, hij kent de wereld en is niet de redneck die we dachten aan zijn uiterlijk te zien. En hij kan mooi zingen! Roy Orbison is still alive and played a gig for us along Route 40 E!!

Na twee uur in de middenberm geëntertaind te worden, raakten we het toch een beetje beu, we moeten ook nog een eind rijden. Paula had HArvey al lang proberen overhalen om de middenberm over te steken, maar hij wou niet. En toen raakte hij het ook beu. Dus ging hij voor, volgden wij en rijden we nu achter hen aan op de US-70 terug op weg naar een vlotter stuk highway!

(Minder leuk natuurlijk is dat het om een ongeluk tussen truck en gewone auto ging, met drie dodelijke slachtoffers...)

Ondertussen is het al 17u en zitten we nog nergens, benieuwd wanneer we in onze cabin zijn...ik heb wel even zin om me onder te dompelen in de natuur.

Maar goed zo heb ik eens wat tijd om de Amerikaanse indrukken op een rijtje te zetten.
Die indrukken zijn eigenlijk nog altijd dezelfde als altijd: it's all from the movies, dikke amerikanen (hier gelijk wel nog erger dan in het Noorden), dat kan ook niet anders met dat vettig eten, Chains chains chains, dat valt me wel meer op dan vorige keren. Ofwel is het omdat ik er misschien een beetje een overdosis van krijg. Let op: het is zeer handig dat Wall-Mart 24u open is, zo kunnen we altijd eten gaan kopen. Maar die grote malls vallen hier nog meer op omdat we uren rijden door niets ('t is te zeggen bossen en groenevelden) en dan een mall tegenkomen en dan weer niets...vreemd zo geen stadje in de buurt en toch al de neon en de kitsch.

Mississippi en Tennessee lijken me zeer verlaten staten. Weinig steden, weinig volk op de baan, weinig toeristen waarschijnlijk ook.

Van Memphis naar Nashville rijden we eigenlijk net onder Kentucky. Bij een afslag op de I-40 naar Louisville moet ik aan de film ELizabethtown denken. Best aardig filmpje metnKirsten Dunst in een toch wel leuke rol, Susan Sarandon (zaaalige danspas op begrafenis) en Orlando Bloom. Elizabethtown en Louisville lijkt me ook een leuke reisbestemming echt in het midden van het midden gaan rondrijden,...
Maar aangezien mijn reisbestemmingen voor de komende tijd niet de US zullen zijn (trop est trop zoals wie weet wie ooit zei), zal dat een bestemming worden met de 2.3 kids en de hubbie, hoewel de 2.3 kids natuurlijk liever naar Disney world in Florida willen gaan. Ach, tijd genoeg om eerst andere bestemmingen te verkennen.

We moeten via Knoxville naar Pigeon Forge rijden, dat is nog een serieus stuk, maar we geven de moed niet op.
En dan komen we toch wel weer in een file terecht... ondertussen is het al donker geworden en wanneer we de plaats van het accident passeren, zien we dat er een truck in de middenberm gereden is en gekanteld...
Uiteindelijk, na nog een Wal*Mart stop om een midnight dinner te kunnen ineen boksen, belanden we tegen 11uur aan de Little Valley Mountain Cabins. Onze sleutel ligt klaar, de cabin (Christina's Cove) vinden in het donker is geen sinecure, vooral niet op kleine, stijgende wegeltjes zonder verlichting. Maar de cabin is schitterend: een keukentje, een zitplaats met zetel en schommelstoelen, digitale televisie, twee slaapkamers, twee badkamers (douche en bad met bubbels) en dan natuurlijk: de jacuzzi op the porch!
We maken nog een hap spaghetti klaar (bertolli-vodka-saus) en proberen nog een free movie on demand te zien (Goldeneye), maar onze ogen vallen dicht.

Intermezzo II: Dr. Martin Luther King

Intermezzo

In New Orleans hebben we volgend 'kunstwerk' gezien.
We like to believe it is a real Banksy!

Day 5 - Walking in Memphis

Discover Marc Cohn!

OM 8u begon de douchesessies, met vieren douchen duurt wel een tijdje maar we waren niet opgejaagd, Memphis was niet ver verwijderd.
Eerst een goed ontbijtje in de Ihop (International House of Pancakes), een keten die ik altijd al eens wou proberen, weer iets om van de to do-list te schrappen (die lijst verminderd hier trouwens snel: film-check, Ihop-check, hoedje-check, subway-check check..,
Hmmm, heerlijke banana-strawberry pancakes met een cup o joe's, as usual veel te grote porties natuurlijk.


Memphis: stad van Elvis en Blues. De logische stop is natuurlijk Graceland. Maar laat ik nu iedereen eens verbazen door te zeggen: no Graceland for me. (ik kan me nu al bepaalde reacties voorstellen: wat? Memphis bezocht en niet naar Graceland gegaan?) Het zit hem zo: we zijn maar één dag in Memphis (tegen de avond waorden we verwacht in Jackson, Tenn te zijn in de motel 6 om morgen via Nashville naar onze Cabin in Pigeon Forge aande Smokey Mountains te rijden)
Dus in één dag (en het was al 11 uur tegen dat we in Memphis zelf waren) kan men niet alles zien en ik had besloten de populaire cultuur even opzij te zetten (sometimes there is way too much popular culture down here ;-)) en me onder te dompelen in...the civil rights movement.
Memphis is namelijk ook de stad waar Martin Luther King in april 1968 doodgeschoten werd in het Lorraine Motel. En dat motel is nu de stek van het National Civil Rights Museum. Dirk zag dat ook wel zitten, dus werden we aan de achterkant van het museum gedropt en reden Elke en Dimi terug naar Graceland.

Free at last, free at last, thank god we're free at last. Een speech die toch wel beetje kippenvel teweeg brengt , net als I have a dream (en nee daarmee verwijs ik niet naar Abba)

Het museum is uitgebreid, qua oppervlakte niet zo groot, maar veel informatie op kleine ruimte. Zoveel zelfs dat tegen het einde we het een beetje beu werden om alles te lezen, gelukkig hadden we een audio guide en werden er hier en daar video's getoond (zie wel de populaire cultuur...)

De geschiedenis vna de civil rights movement is uitermate interessant en bestaat uit vreemde uitspraken zoals 'separate but equal' (yeah right), vele verloren en een enkele gewonnen rechtzaken en uiteenlopende gebeurtenissen

Mijn rechtvaardigheidsgevoel is aangewakkerd. I want to be a civil rights activist! Het begon allemaal met de anti-segregatie beweging, maar is de dag van vandaag nog brandend actueel. Equal but ....
Doet me ook denken aan een voorfilmpje van gisteren voor de film Milk. Een film over Harvey Milk één van de eerste gay movement activisten in San Francisco en jammer genoeg ook vermoord...

We hebben drie uren in het museum gespendeerd zonder ons één moment te vervelen en eigenlijk nog niet alles grondig gezien. Het nieuwe deel van het museum, ingericht in de gebouwen waar de schutter zich zou bevonden hebben, is er namelijk een nieuwe tentoonstelling over het F.B.I. - onderzoek naar de moordenaar (Ray) i.s.m. Interpol die opgepakt werd in London toen hij naar Brussel wou vliegen. en enkele ruimtes besteed aan andere vrijheidsstrijders (Mandela, Ghandi, Tutu, maar ook Bono en Oprah...)

Wij kunnen ons echt echt niet inbeelden, inde verste verte niet, hoe het moet geweest zijn en jammer genoeg nog steeds zijn, om als zwarte te moeten leven in een onverdraagzame gemeenschap. De Deep South (Mississippi was één van de ergste staten, maar ook Alabama tot zelfs North Carolina) De segregatie a.k.a. Jim Crow genoemd, was enorm, de weerstand die langzaam opkwam eveneens. Sit inns, marches for freedom or against fear, drives, .... alles even vreedzaam en non-violent aanvankelijk, blanke rechtvaardigheidsstrijders naast zwarten.

De rest van de namiddag vullen we met walking in Memphis. Om 6 pm hebben we met Elke en Dimi afgesproken op de hoek van Beale en 4th.
Eerste stop: een parkje in Beale street (net iets betere straat dan Bourbon) waar we een 'pintje' drinken (zeg maar big pint) en luisteren naar een jazz bandje dat staat te spelen. Volgende stop Denny's voor een snelle, kleine hap (that would be chicken nooddle soup for me), we wandelen naar de Mississippi, zijn net te laat om een airtreintje naar Mud Island te nemen en wandelen terug via Main Street.

Memphis lijkt me wqt vergane glorie. Bij het buitenrijden richting Jackson, Tenn zien we toch wat betere buurten dan tussen graceland en downtown. Misschien leeft Memphis toch nog?

De enige reden om in Jackson, Tenn te stoppen is onze overnachting in een andere motel 6, beetje shabbier dan vorige nacht, maar lekker goedkoop.
Ons avondmaal bestaat uit Wal MArt shopping, één van mijn lievelings dinners dus, je laten gaan in de supermarkt en thuiskomen met brood, potato salad, cole slaw, feta (echte feta, niet flavored!, tomaatjes, sla,thousand island dressing en ontbijt voor morgen. HHHHeeeerlijk!

Ondertussen speelt de season finale van grey's anatomy seizoen 4, nog een weekje en we weten hoe het verhaal verder gaat!

Morgen zal ik trachten eens wat indrukken weer te geven. Het lukt me nooit om heeel lang te typen, want het is altijd al laat als ik de macbook in handen krijg, iedereen ligt hier dan ook al lustig te zzzzz'en (thank god hoef ik hier niet snurken te zetten want dat valt reuzemee!)

Day 4 continued

Waar was ik gebleven. De auto reed niet goed en zoop als een zwitser. Bij de eerstvolgende truckstop dus gestopt en contact opgenomen met het dollar-callcenter. We konden in NO een nieuwe Caliber oppikken. Bij de vraag of dit in Memphis ook mogelijk was, want we waren tenslotte op weg naar daar, konden ze niets garanderen. Wijselijk besloten we voor de zekerheid te kiezen en reden terug naar Sherri en compagnie. De wissel was geen enkel probleem, red into black caliber, dus na een valse start schoten we ons weer op weg, deze keer niet langs Natchez want het was ondertussen al middag gepasseerd.
De roadtrip bracht ons van Louisiana in Mississippi State (miss afgekort voor het gemak, de dikke nekken) en daar hebben we ons kostelijk geamuseerd met het bekijken van immense kruisen en kerken langs de weg, signs à la Jesus, is he in you? (No, thanks) of zowaar een mega sign over sexual offenders (zie foto)
Rare mannen, die Amerikanen.

Doel was zo dicht mogelijk tegen Memphis te geraken tegen een deftig uur en ergens een motel 6 te vinden.
Halverwege tussen Jackson, Miss en Memphis, Tenn hielden we even halt bij een motel 6 om ons te voorzien van ònze bijbel: de motel6 guide. Volgende stop: Horn Lake. And there we went ballistic. Horn Lake bestaat uit ENKEL chains. Motels, winkels en restauranten, allemaal neon, allemaal puur commercieel en walgelijke consumptie, maar na uren door de bossen en de verlatenheid van de deep south gereden te hebben, met de christelijke angst in ons, was het alsof we 'thuis' kwamen in de bewoonde wereld (nu ik het bedenk redelijk schaamtelijk...)
Het leukste van al: er was waarlijk een cinema in Horn Lake! Lekker kitsch met heel veel neon.
First things first: inchecken in de motel6 en dinner in T.G.I. Friday's. Keten/sportbar met een smoking and non-smoking zone. Ik ga dit land toch nooit helemaal vatten met al de verschillen tussen de staten. De Jack Daniels burger smaakte wonderbaarlijk goed en we werden zelfs niet opgejaagd. Nice nice. Daarna: next stop movieland!


De cinema had de volle 16 zalen maar ik wist onmiddellijk welke film ik wou zien: Burn after reading natuurlijk! Vande coen brothers met een cast om u tegen te zeggen: (houdt u vast) George Clooney, Brad Pitt, Frances McDormand, John Malkovich, Tilda Swinton, Richard Jenkins (remember Intolerable Cruelty?). Zalige absurde humor! Een aanrader zou ik zeggen, alhoewel ik me perfect kan voorstellen dat niet iedereen de film even goed zal/zou vinden. Daarna moe maar voldaan bedje in, zelfs de TV werd niet meer aangezet!

Day 4 - Dodge it up!

Dag vier betekent: on the road again. New Orleans was very much fun, maar ik heb ondertussen wel zin gekregen om de auto in te kruipen en de Amerikaanse wegen te berijden.
Een taxi brengt ons naar de Dollar-rent-a-car premises. Sherri, the manager has a hard day. Er is namelijk een cruiseschip dat naar Galveston moest, de haven binnengelopen (Galveston Port ligt onder water door Ike) en alle auto's die daarop stonden meoten nu op hun bestemming geraken.
Maar ze blijft even vriendelijke, zucht af en toe, en bedient ons snel.
De Dodge Caliber wordt voorgereden (a red one) en we zien dat de bagageruimte niet al te groot is, maar dat het toch zal lukken om onze vier rugzakken er in te krijgen.
De auto is pure basic, wat betekent: geenc entrale vergrendeling (dat wordt wennen en elke keer opnieuw dubbel checken of ieder zijn knopje ingedrukt heeft), geen automatisch verstelbare achteruitkijkspiegels, like in the good old days een tikje tgen de buitenspiegel volstaat om hem te verzetten, geen kelder om extra zaken in op te bergen, geen dvd schermpje voor de achterbank,... Maar wel airco natuurlijk, basis voor Amerikaan Modaal.

We vertrekken richting Baton Rouge om naar Memphis te rijden via Natchez, maaarrr dan ontdekt Dimi dat de auto tegen trekt, hij wijkt een serieus stuk naar rechts af, waardoor hij benzine zuipt (nog erger dan ...nee niet ik)

(to be continued, even tijd om downtown memphis te gaan)

Day 3 - the witchqueen of New Orleans in de bayou

Dag 3! Vandaag op het programma: een swamptour en een ghost tour
Om 8u staan we buiten aan ons hotel te wachten op het busje van de Cajun Encounters dat ons komt oppikken om ons naar de bayou te brengen.
De rit duurt 45 minuten en we krijgen er gratis (of toch voor enkele dollars tip) een 'post Katrina tour' bij. We rijden namelijk de stad uit langs wijken die in 2005 het zwaarst getrokken werden door de orkaan. Het zicht is no fun at all. Scheve, vervallen huizen, lege wijken, winkels die nooit meer opengegaan zijn, een heel ziekenhuis complex dat verlaten langs de highway ligt... De realiteit overvalt me op dat moment.

Naarmate we de stad achter ons laten komen we in de echte swamps. De bayou doet me steeds denken aan dat ene boek van Patricia Cornwell (de titel ontsnapt me even) waarin de psychopatische 'loup garou' zich verschuilt in zijn hutje in het moeras. Later op de boottocht meen ik hem soms te zien tussen de bomen en struiken. De swamps zijn een goed schuilplaats, op sommige pleken kan je enkel met een motorbootje geraken. Wie wil er hier in godsnaam leven? Maar waarlijk, sommige paalwoningen die nog recht staan zijnbewoond. De mensen net terug van hun vlucht oor Gustav. Gustav was een mietje, het water is 'maar' 18 inches gestegen, peulschil voor de bayou bewoners.

Onze tourleider 'captain Gerry' is een goede gids. Hij is bioloog van opleiding maar heeft 20 jaar in 'the marines' gediend, vandaag is zijn eerste tour sinds Gustav.
We varen de rivier op, zien alligators (niet hetzelfde als de krokodil of kaaiman), blauwe reigers, waterschildpaden en andere fauna en flora. Waarlijk een interessante tour!

Terug in New Orleans is het lunchtijd. Een snelle stop in Petunia's voor another specialty (de po-boy) en op naar ST Louis Cemetary, een kerkhof net buiten de FQ.
New Orleans telt ongelooflijk veel kerkhoven, dit is het 'belangrijkste'. Op de graven die op elkaar gepropt staan, liggen voodoo spullen en dergelijke. Op dit kerkhof ligt ook Marie Laveau begraven, de voodoo-prinses. (Hier maak ik een mental note to myself om thuis eens wat meer op te zoeken over haar, want ze doet een belletje rinkelen, maar wel in de verte)

Om 8u pm start onze ghost tour, en aangezien het pas 3u is hebben we nog wat tijd te spenderen. Elke en Dimi trekken naar Magazine Street, Dirk en ik slaan vroeger af want MAgazine Street lijkt ons lang lang lang alvorens we de winkels bereiken.
We stuiten op het WW II museum en beslissen een kijkje binnen te nemen. De mevrouw die ons verwelkomt (ja dat is hier ook een job) is onder de indruk dat we van Belgium komen (misschien denkt ze wel dat we zelf de oorlog nog meegemaakt hebben want dat was toch in onze contreien?) Een toegangsticket is ons ietsje te duur (en we vragen ons ook af wat een Amerikaans WW II museum ons nog kan bijbrengen dat de Europese niet kunnen) dus stappen we verder, terug naar FQ.
Mijn missie: een hoedje vinden. De weg erheen lang, langs toeristische shops met hilarische kitch dingen en t-shirts met allerhande leuzes. Het einde: geslaagd. In een hat-shop aan Jackson Square vind ik het perfecte hoofddeksel. I'm a Jazz musician!

We kopen enkele pintjes in de deli om de hoek en isntalleren ons aan het zwembad tot 6u. Om 6u hebben we afgesproken om iets te gaan eten alvorens de ghostwalk aan te vangen.
We struinen Bourbon street af, nog steeds niet in de mood om daar iets te drinken (really what a shabby street)
Na een pintje in Pirates Alley, gaan we de laatste specialiteit eten in the Corner House, een 'sportbar' met geen excellente keuken, maar kom, zo proeven we toch ook eens de Jambalya en Gumbo.
Om 8u zijn we present om te luisteren naar Guide Tim en zijn vertelsels over de voodoo en andere mysteries. De tocht brengt ons in prachtige straatjes van de FQ die we zelf nog niet ontdekt hadden. Een eerste stop is Muriel's het restaurant waar we de avond voordien gedineerd hebben. Blijkbaar hebben ze er een geest wonen. Ik dacht al dat ik gisteren iets voelde tijdens het dessert...
De verhalen gaan van het ontstaan van NO, over de creolen en de plantage eigenaars tot de voodoo. Verreweg het spannendste verhaal was dat van Madame Lalaree, eentje dat ik ook nog nader moet opzoeken later.
Op onze tour zijn we trouwens vergezeld van twee eigenste 'zombies', twee Amerikaanse vrouwen uit Panama City (Florida, niet Panama, nee) die vreemde vragen stellen, helemaal opgaan in de verhalen en de geesten (jammer genoeg hebben ze 'the sight' niet) en spontaan de gids onderbreken.

Na de tour gaan we een slaapmutsje drinken in café Pravda. Verweg van Bourbon op Decatur (pronounce dee-kei-tur), een bar waar locals elkaar ontmoeten en waar we ons meer thuisvoelen dan tussen zatten mannen en neon.

Alweer een geslaagde dag en tevens de laatste in deze stad!

Day Two - A streetcar named Desire

Dag twee is aangebroken. Veel te vroeg zijnwe wakker -, ha die jetlag toch...
Dat betekent dat we om 8u30 de stad in trekken. Het regent jammer genoeg dus een eerste stop is Walgreens om een paraplu te kopen. Daarna wandelen we naar Jackson Square en de Kathedraal. Het valt ons onmiddellijk op dat the french quarter echt niet groot is, ideaal dus om te voet te doen! Na ons bezoekje aan God, werpen we een eerste blik op de Mississippi en nemen we de (gratis) ferry naar Algiers, net aan de overkant en het oudste stukje stad naast french quarter (fq verder). Algiers is ook weer zeer klein en bestaat uit enkele straten met veeel verlaten huizen, blijbaar zijn de meeste mensen nog niet teruggekeerd na de Gustav dreiging. Op een hoek komen we 'crazy old dude' tegen die na de gebruikelijke 'where y'all from?' een relaas afsteekt in een onverstaanbaar dialect/spraakgebrek over antwerpen en de kathedraal en WWII en Pearl Harbour en Chartres en de Notre Dame en Wenen en dat Belgium still catholic is... We vrezen aanvankelijk er nooit vanaf te geraken, maar na een tiental minuten laat hij ons toch doorwandelen...een eindje verder kruisen onze paden weer, maar hij houdt ons niet meer staande-thank god.
We drinken een koffie in de enige coffee-place die open is en nemen de ferry terug naar FQ. Na een bezoekje aan de Riverside Mall, veel winkels, niet allemaal open, maar ik vind er wel mijn 'staat-magneetjes'!! trekken we de straat weer op: doel de streetcar in St Charles Street. Tussenstop: Harrahs Casino. Winst: 26 dollar! Elke's $5 en Dimi's golden hand brengen ons waarlijk $26 op met de eenarmige bandiet! Slim (en niet verslaafd ) als we zijn cashen we ze ipv verder te spelen! Lunch nemen we in de subway, mmm heerlijk. De streetcar ziet er echt nog authentiek uit en is de ideale manier om een stukje NO te zien buiten de FQ. We moeten wel drie keer overstappen en tweemaal betalen om terug op vertrekpunt te geraken...
De tocht zet zich (te voet) verder langs Canal Street, de winkelstraat, waar een gladde verkoper me een sigma lens probeert aan te smeren (ben er nog niet zeker van of het aansmeren was, heb ze NIET gekocht (flink hé), dus ik denk er niet meer aan;-))
Saks Fifht Avenue, urban outfitters (buit: bling bling en t-shirt in solden), toeriste shops op zoek naar een hoedje en odnertussen lachen met de kitch t-shirts en gadgets) naar het hotel om ons op te frissen.
Ons hotel is trouwens de moeite: nette kamers, zwembad en 'patio/binnentuin', ideaal gelegen in de FQ en met (amerikaans) ontbijt. Meer moet dat niet zijn.
's Avonds willen we deftig gaan eten, alleen niet te deftig dus geen 'tie-and-jacket' restaurant. We stoten op 'Muriel's' aan Jackson Square: ze bieden een menu aan voor 29 dollar (drie gangen), okee met tax en fooi en rank-die-duur-is-om-het-betaalbare-eten-te-compenseren, komt het op een 45 dollar, maar het eten is heerlijk! (Shrimp and Tasso - Seafoo gratin - creme brulee (op zijn engels uitgesproken natuurlijk)
Daarna huiswaarts want de vermoeidheid slaat toe. Natuurlijk kan ik niet slapen zonder een zapje te doen en ik stoot op Katherine Hepburn op TCM en dan op Will and Grace (zo zie ik de allerlaatste aflevering voor de eerste keer).

Even nog wat over de sfeer in NO: (kernwoorden voor het gemak want ik begin moe te worden (fyi: dag drie nu al en al na twaalven amai!! ;-) maar dag drie was vermoeiendst tot nu toe, verslag zal voor morgen zijn)
kernwoorden dus: bourbon street = mengeling van overpoort, maar vervang de studenten door dertigers-vijftigers-... en dubbel zo dronken dubbel zo vroeg op de dag, met superneon neon en de belgradostraat oftwel cabardouchkes en peepshows en ...
Echt niet de moeite dus, voor ons is op straat lopen met een plastieken pint in je handen ook helemaal niet waauw-never-done-that of cool, tien dagen lang in de zomer is het zelfs alledaags.
Dirk fluit nog altijd onder de douche
De roddelboekjes zijn er ook nog steeds

Geen isnpiratie meer, morgen meer, maar ben al blij eindelijk iets neergeschreven te hebben.

Day One sunday 14th of sept : bus, trein, trein, vliegtuig, vliegtuig, taxi - dag

5.00 am
wakey wakey (eggs and bacey...no) Vroeg uit de veren want vandaag begint het verlof pas echt: de groete roadtrip 2008 Southeast USA is aangebroken!
Om 5u40 meld ik mij in LEdeberg om de Clio bij ELke en Dimi binnen te zetten en de bus te nemen richting station. We beseffen dat we begonnen zijn aan onze bus, trein, trein, vliegtuig, vliegtuig, taxi - dag van ongeveer 17 uren tot we in ons hotel in the French Quarter, New Orleans toekomen. Geen probleem, op reis vertrekken is altijd leuk.
De trein naar Brussel heeft ook al geen geheimen meer, dus mooi op tijd arriveren we in de luchthaven om in te checken een eerste starbucks koffie te drinken en te wachten tot de vlucht naar Atlanta vertrekt. We vliegen met Delta Airlines, dus geen privé-schermpje per persoon, maar wel genoeg eten op de vlucht (airplane food niet echt lekken, maar klagen moeten we ook niet, de puree en de ratatouille zijn best lekker en we krijgen later nog een ijsje en een pizza'tje aangeboden). Het vliegtuig is betrekelijk 'klein' voor aan transatlantische vlucht (naar mijn normen dan, 2-3-2 zetels) Ik probeer zo goed mogelijk de films te volgen die spelen: Mrs Pettigrew lives for a day (nog nooit van gehoord voordien, maar best vermakelijk met Frances McDormand en Amy Adams) en Then she found me van en met Helen Hunt, speelt bij ons in de Skoop en best dat ik er geen geld aan gegeven heb om te gaan kijken...a little bit boring), KungFu Panda laat ik grotendeels aan me voorbijgaa, ik val waarlijk zelfs even in slaap en voor de rest concentreer ik me op de handeleiding van mijn fototoestel, ik wil wel eens leren mooie foto's trekken.

Onze tussenstop in Atlanta is niet gewoon van vliegtuig wisselen. We zijn de VS binnen, dus moeten we door de douane. We hebben twee uur de tijd en de rij ziet er lang uit. Maar geen probleem het schiet goed op. De security beambte is ongeInteresseerd en stelt geen lastige vragen, de vingerafdrukken en foto komen overeen met die van de vorige jaren, voor we het weten staan we aan een security check en moeten onze schoenen af (stel je voor dat tussen het vliegtuig van Brussel en de check in, in de transferzone van Atlanta we er een bom ingestopt zouden hebben...) En dan meoten we zelf onze bagage gaan halen en enkele meters verder op een andere band leggen - those lazy americans...maar zo zijn we zeker dat de bagage tot nu toe mee is natuurlijk! Nog een uurtje half en we zijn op onze bestemming!

In New Orleans Airport (genoemd naar Louis Armstrong) zijn we binnen de vijf minuten buiten met bagage en nog eens vijf minuten later zitten we in een taxi richting downtown New Orleans!

Het eerste dat opvalt is dat er weinig volk op de baan is - naweeën van Gustav waarschijnlijk. The French Quarter bevalt ons onmiddellijk. Ik had gevreesd dat het uit drukke boulevards ging bestaan, integendeel: kleine straatjes, mooie huizen, sfeervol met andere woorden! Na een verfrissende douche besluiten we een vleugje Nola op te snuiven, iets te gaan eten en dan een slaapje te doen, voor ons is het nl al twee uur 's nachts op dat moment. We vinden een gezellig restaurantje op de hoek van Toulouse en Decatur, Maspero genaamd en ik proef al onmiddellijk een specialiteit uit Louisiana: de Muffaletta, ee burger met ham-salami-pastrami-tomaat-sla, frietjes er bij en een Abitha Amber, een lokaal biertje. De lekker vettige Amerikaanse kost gaat er al weer goed in (maar voor hoe lang is de vraag?)

Even nog vermelden alvorens dag 1 af te sluiten dat alles me direct weer zo 'vertrouwd' voorkomt: de highways, de supermarkten, de 57 channels and nothing on (maar o kijk ik uit naar sommige season premieres! ;-), de 'how are you doing's en 'where are you guys from's, de tips en de taxen die je nog bij de prijs moet rekenen... yes I'm back in the States!

Het weer valt hier trouwens super goed mee, beetje bewolkt, maar zalig zacht (t-shirt 's avonds is meer dan voldoende)

Two days to go...

Nog twee dagen en we trekken er op uit!
Ondertussen is alles weer op plooi gekomen in Louisiana en New Orleans na de doortocht van Gustav.
We hoeven dus niet te vrezen in Atlanta te stranden...

Meer valt er hier nog niet te zeggen (het avontuur is nog niet aangebroken en dit is trouwens maar een test-post om mijn blog met facebook te synchroniseren)

Reisroute

Alles onder voorbehoud, maar hier toch een ruwe reisroute...

On the road again

Met een goed deuntje in de oren, cruisin'

Discover Canned Heat!

Googlemaps berekening ruwweg: 2085 miles

We'll be prepared! (Or so let us hope)

The countdown is begonnen: nog een grote twee weken en I’m back in the States!!
De meeste voorbereidingen zijn al getroffen en nu is het eigenlijk vooral geduldig afwachten.

Even een overzicht van de Eastern Adventure Roadtrip:
Deelnemers: Elki, Dimi, Dirk en ik.
Vertrek: zon 14 sept 10am Bxl – Atlanta –New Orleans (4pm local time)

Route:
New Orleans – Memphis – Nashville- Great Smokey Mountains NP– Savannah – Charleston – Richmond – Shenandoah NP – Washington – Philly
Afstand: ruw gerekend 2100 miles)

Terug zat 4 sept Philly – Atlanta – Bxl (zo 5 sept 8am)

To do:
New Orleans: Mississippi delta, swamps, bayou, voodoo, creole cuisine, steamboat
Memphis: Graceland
Smokey Mountains: hiking, dollywood, outlet stores, hiking, bbq on the porch
Savannah: the beach, Scarlet and Rhett zoeken
Cruising along the coastal byways
Shenandoah: cabin lodging, hiking some more
Washington: lincoln memorial, the mall, white house, dinner with the denkers
Philly: meet up with friends, hang out, rocky steps
In general food: starbucks, dunkin’ donuts, Ihop, taco bell, diner-food, NO wendy’s,
In general entertainment: Us weekly,57 channels, abc 25th of sept!, catch a movie, borders, listen to mixed tapes (mp3),...

Meer details volgen uiteraard eens we vertrokken zijn!!

addendum: Ik hoop dat Gustav geen roet in onze reisplannen gooit.
Hij is nu nog een Tropical Storm maar kan veranderen in een heuse Orkaan tegen Labor Day (als ik me niet vergis is dat maandag, dus Elki: no white clothes mee op reis ;-))
We panikeren nog niet, still two weeks,...
En desnoods wordt het de route wat aanpassen...
Atlanta schijnt ook mooi te zijn!